Het Camargue paard
In het zuiden van Frankrijk, waar de Rhône in de Middelandse Zee uitstroomt, is in de loop der eeuwen een zeer uitgestrekte moerasdelta ontstaan, de Camargue.
Dit prachtige natuurgebied is het thuisland van een specifiek paardenras: de Camargue, ook wel de "witte paarden van de zee" genoemd.
Niet dat het gebied paardvriendelijk is, in tegendeel. Geen grazige weiden maar veelal stug riet en zeekraal als voeding, veel regen in de winter, hoge temperaturen en veel muggen in de zomer en in het grootste deel van het jaar waait er een straffe Mistral.
Dit prachtige natuurgebied is het thuisland van een specifiek paardenras: de Camargue, ook wel de "witte paarden van de zee" genoemd.
Niet dat het gebied paardvriendelijk is, in tegendeel. Geen grazige weiden maar veelal stug riet en zeekraal als voeding, veel regen in de winter, hoge temperaturen en veel muggen in de zomer en in het grootste deel van het jaar waait er een straffe Mistral.
Het resultaat van deze natuurlijke selectie is een verbluffend taai paardje dat geleerd heeft om zelfstandig in moerassen te overleven. De kuddes merries en hun veulens leven samen met een geselecteerde hengst het hele jaar door in semi-vrijheid. Eens per jaar worden de dieren binnengehaald en worden de mannelijke veulens vanaf drie jaar uit de groep verwijderd. Deze jonge dieren worden opgeleid tot de zeer gewaardeerde rijpaarden van de Franse cowboys, de gardians. Zij hioeden te paard de kuddes zwarte stieren waar de Camargue mede om bekend staat
Net als hun Amerikaanse collega's waren de Franse cowboys oorspronkelijk boerenknechten die het zout in de pap nauwelijks verdienden en voor wie het grootste bezit hun specifieke Camargue-zadel was, een zwaar handgemaakt "western"-zadel met Spaanse invloeden.
In de loop van de vorige eeuw werd de Camargue echter meer en meer een toeristisch gebied. Men ontdekte de schoonheid van de roze flamingo's , de zwarte stieren en de stoere witte paarden die er leven.
De gardians, met hun zwarte gleufhoed, kleurrijke Provençaalse overhemden en onverstaanbare accent werden meer en meer reisleiders voor toeristen die graag een romantisch tochtje door de Camargue wilden maken. Te paard natuurlijk! De meest rustige, al wat ouder en ervaren ruinen worden hiervoor geselecteerd.
De gardians, met hun zwarte gleufhoed, kleurrijke Provençaalse overhemden en onverstaanbare accent werden meer en meer reisleiders voor toeristen die graag een romantisch tochtje door de Camargue wilden maken. Te paard natuurlijk! De meest rustige, al wat ouder en ervaren ruinen worden hiervoor geselecteerd.
Hoewel het Camargue-paard in vrijwel alle beschrijvingen heel betrouwbaar wordt genoemd, is het tevens een ras dat uitermate geschikt is om door snelle sprintjes en zeer kort draaien een stier op te drijven en deze van de kudde af te zonderen. Wendbaarheid, een vief karakter, harde hoeven en het feit dat een Camargue-paard zelden struikelt, maken hem uitermate geschikt voor dit werk.
Zoals vele andere bestendige rassen is hier technisch sprake van een poney; maar ondanks de relatief geringe stokmaat, tussen de 1.35 en 1.48 m, bezit het Camargue-paard ruimschoots de kracht een volwassen man te dragen. Op feestdagen nemen de trotse Franse stierenhoeders zelfs nog eens een mooie dame achterop het paard mee om door de stad te paraderen.
De origine van het Camargue-paard ligt voor een groot deel in de prehistorie. De wilde voorvaderen zijn vermoedelijk afstammelingen van de oerpaardjes die zijn afgebeeld op de 15.000 jaar oude muurschilderingen in de grotten van Lascoux. Vervolgens heeft dit inheemse ras ongetwijfeld invloeden ondergaan van Noord-Afrikaanse Berberpaarden die met de Moorse veroveraars uit Spanje en Zuid-Frankrijk meekwamen. In de loop van de middeleeuwen heeft men geprobeerd het Camargue-paard te kruisen met zwaardere paardenrassen, vaak met een teleurstellend resultaat. De andersoortige hengsten die men het moeras injoeg om zich voor te planten met de Camargue-merries hielden het zelden lang vol in de moeizame natuurlijke omstandigheden. Hierdoor bleef het Camargue-ras relatief ongerept.
Croix de Camargue
Oorsprong
Pas in 1968 is men begonnen met het bijhouden van een stamboek en het verbeteren van het ras. Desalniettemin duurde het tot de tachtiger jaren, toen de oorspronkelijke fokkers toestemming gaven tot het fokken van Camargue-paarden in andere gebieden (hors-berceau), voordat de aantallen van dit ras groot genoeg werden om het paard ook in andere delen van Frankrijk tegen te komen. Mede door een aktieve promotie ziet men de Camargue tegenwoordig op vele paarden-manifestaties.
Sommige eigenaren uit de Camargue reizen naar alle delen van Frankrijk om er hun spectaculaire demonstraties te geven. Ook op maneges ziet men meer en meer Camargue-paarden en onlangs plaatste zich er één voor de 120 km in de endurance-sport.
In Nederland en België vindt men nog maar een gering aantal van deze paarden, voor zover bekend zijn er in deze landen nog geen officiële fokkers van dit ras.
Sommige eigenaren uit de Camargue reizen naar alle delen van Frankrijk om er hun spectaculaire demonstraties te geven. Ook op maneges ziet men meer en meer Camargue-paarden en onlangs plaatste zich er één voor de 120 km in de endurance-sport.
In Nederland en België vindt men nog maar een gering aantal van deze paarden, voor zover bekend zijn er in deze landen nog geen officiële fokkers van dit ras.
Wil je eens een groot aantal Camargue paarden bij elkaar zien, kom dan naar de "Camargri", de jaarlijkse bijeenkomst van de Camargue-fokkers, waar demonstraties worden gehouden en men de mooiste hengsten en merries presenteert. Dit evenement vindt altijd half februari plaats in Les-Saintes-Maries-de-la-Mer in het zuidelijkste punt van de Camargue.
Wil je de gardians aan het werk zien? Klik op bovenstaande foto om een filmpje te zien, uitgezonden op het Franse nationale journaal van TF1.
Klik hier voor een diapresentatie over Camagri 2011
