kenmerken

Verder heeft de Camargue een korte rug en hals, een rechte schouder en een sterk ontwikkelde achterhand. Eén en ander geeft het paard korte en vlakkke gangen; een kwieke stap, een soms wat stijve, dribbelende draf en een snelle overgang naar een korte verzamelde galop die desgewenst kan overgaan tot een spectaculiare sprint met hele snelle wendingen. Als het dier eenmaal goed opgeleid en zadelmak is gemaakt, is de Camargue over het algemeen een zeer aangenaam buitenpaard met een levendig karakter.

Kenmerkend voor het Camargue paard is de tamelijk compacte bouw. De schofthoogte varieert tussen de 1,35 m en 1,48 m. Het gemiddelde gewicht ligt tussen 350 en 450 kg.

Hoewel de veulens bruin of zwart geboren worden, kleurt elke Camargue na een aantal jaren op tot wit, ook de volle manen en de staart.
Sommige dieren houden een grijze aftekening aan de benen en met de jaren krijgen sommigen kleine oranje stipjes op de witte vacht, in het Frans "truité" (forellenstipjes) genoemd.
Het ras heeft een relatief groot hoofd met sprekende ogen en zware kaken dat de primitieve voorouders verraadt.
Karakteristiek is het zogenaamde "geitenbaardje", oftewel de langere vachtharen onder aan het hoofd.
De groei is langzaam, het dier is met zes jaar pas echt volwassen en echt volledig uitgegroeid.

Een paardenras dat zich van origine ontwikkeld heeft in een moerassig gebied heeft natuurlijk geen last met natte voeten. Mok is een vrijwel onbekend verschijnsel in de Camargue!

Het inheemse ras heeft ongetwijfeld de invloed ondergaan van de Noordafrikaanse Berber paarden die met de invasie van de Moren in Frankrijk meekwamen. In de loop der eeuwen heeft men getracht ook andere rasmerken in te kruisen, maar deze droegen weinig bij aan de uiteindelijke vormgeving van de Camargue.
Het resultaat is een gehard, sober paardenras, dat geen rijke voeding nodig heeft, bestand is tegen felle zon, regen en bittere kou en 's zomers kalm blijft ondanks veel vliegen en muggen. Een normaal gezonde Camargue kan tot ver over zijn twintigste jaar blijven werken.

Er is in de laatste jaren een discussie gaande bij de fokkers van de Camargue paarden. Moet men ten kostte wat het kost vasthouden aan het traditionele model van dit paard of, zonder inmenging van andere rassen, proberen het bestaande Camargue paard wat groter en sportiever van model te fokken? Enkele fokkers zijn al begonnen in die richting te selecteren, maar men houdt boven alles in het oog dat dit paard vooral rustiek en gehard moet blijven.
Desalniettemin zijn er voor de kenners duidelijk wat verschillen te constateren tussen de producten van de meest bekende fokkers in de Camargue.

Elk jaar wordt er in september een officiële hengstenkeuring gehouden. De toelatingseisen zijn streng: Er wordt niet alleen gekeken naar afkomst en raskenmerken, maar ook naar de aanleg om stieren te kunnen opdrijven. De paarden moeten daarvoor een test afleggen, natuurlijk met rijders in traditionele kleding en met Camargue zadels.
In 2009 werden er van de 73 gepresenteerde hengsten slechts 13 goedgekeurd. Alleen een goedgekeurde hengst, een étalon agrée, geeft veulens met volledige papieren. Buiten Frankrijk zijn er ook in België, Duitsland, Engeland en Zweden goedgekeurde hengsten beschikbaar. Wanneer volgt Nederland?

Camargue merries brengen hun veulens zonder menselijke hulp ter wereld en voor het dekken is alleen de vrije dekking in het veld toegestaan. De veulens worden na zes maanden gespeend en voorzien van een brandmerk. Voorlopig laat de Franse regering het brandmerken van deze paarden toe omdat het een wezenlijk onderdeel is van de Zuid-Franse traditie.
Ieder veulen krijgt het specifieke merkteken van de fokker op de linkerbil ingebrand, plus een letter (het geboortejaar) en een cijfer (rangorde van de geboorten). De letter-cijfer combinatie staat bij mannelijke dieren aan de linker halszijde en bij vrouwelijke dieren boven het merkteken van de fokker.

Het ras is zeer weerbestendig en kan zowel tegen hitte als tegen koude. Een schuilhok is nauwelijks noodzakelijk, evenmin als paardendekens. Het Camargue paard ontwikkelt in het najaar een dikke wintervacht die hem beschermt, ook in extreem nat of koud weer. Er zijn ook Camargue paarden geëxporteerd naar Finland waar ze de winter goed doorkomen.
Logischerwijze is een ras dat zich ontwikkeld heeft aan de Middellandse zeekust goed bestand tegen zonneschijn.

Het enige waar ze niet goed tegen kunnen is voortdurend opgesloten zijn in een box. Wie de robuuste gezondheid van zijn Camargue paard wil behouden, geeft hem veel buitenlucht en beweging. Ook bij slecht weer!